قلب گل

سلام.چند روز پیش توی جمعِ خیلی کوچیکی که با دانشجوهای اهل قلمِ دانشگاه داشتیم و، مثل همیشه یه جور کلاس نقد ادبیِ کوچیک برگزار کردیم، به یه نتیجه ی جالب رسیدم:اینکه یه واژه، چقدر معنی می تونه توی ذهن ها تداعی کنه!واژه ای که برای من تداعی رویایی ترین احساسه، می تونه برای یک نفر دیگه، ترسناک ترین کابوسش باشه.خرمالو، برای من فقط یه طعم گس و تلخه؛ اما برای کس دیگه ای، تداعی شیرین خاطره ایه، که جاش روی درخت مادربزرگه!می دونین چیه؟ فکر می کنم اینجوری می شه که گاهی آدم ها حرف&nb...

آدم ها فکر های عجیبی دارن.در مورد خودشون...در مورد دیگران...و البته قضاوت های مختلفی هم دارن....اما،کی گفته قضاوت کردن بده؟چرا آدم ها نباید همدیگهxa0رو قضاوت کنن؟ به خاطر اینکه قاضی نیستن؟اما به نظرم ای...

آدم ها وقتی احساسی دارن نباید به کسی بگن ؟xa0 مثلا اگر درد داشته باشن ، اگر از ته دل شون خوشحال باشن ، اگر زندگی داره بهشون سخت می گیره ، یا کلی اگر دیگه ... میخوام بدونم سهم آدم ها تو زندگیِ هم چقدره ؟...

گاهی اوقات زندگی آدم ها خیلی خیلی سخت میشه . اونقدر سخت ؛ که اگر هممممه ی دنیا هم جمع بشن ، نمیتونن هیچ کمکی کنن .البته همه همه همه شون به جز یک نفر . یه نفری که از همه ی دنیا جدا باشه ... اصلا دنیایی نباشه . آسمونی باشه . یکی که صاحب خود آدم باشه . صاحب روح و جانش ... تا بفهمه حرف دل رو ... تا بشنوه التماس چشم هایی رو که هیچکس نمیشنوه . تا مثل نسیم صبح اردیبهشت ، لبخند خواب رو قلقلک بده ... ... ی...

گاهی دستم به نوشتن نمیرود ... سخت است در مورد آدم ها نوشتن ... گاهی شعر هایم غمگین می شوند ... گاهی هم نوشته هایم مانند قالی مان در زیر آفتاب رنگشان می پرد ... اما گاهی شاد شاد شادم ... آن زمانیکه نوشتنم ناب باشد . و بدون هیچ تلاشی برای ادامه دادن ، از قلب و ذهنم بتراود . کاش آدم ها هم لحظه هایشان را ناب نگه میداشتند ... کاش به جای اینکه با زور بخواهند لحظه ها را ناب کنند ، اول برای ناب شدن و خالص کردن قلبشان تلاش کنند ......

آدم ها خیلی خودخواهن... نشون میدن که یه نفر دیگه رو دوست دارن ، اما هیچ وقت بهش نمیگن... دوست داشتنی که هیچ وقت گفته نشه ، چه قدرتی داره ؟ چرا آدم ها اینقدر به غرورشون فکر میکنن ؟ کاش کمی هم به قلبشون توجه کنن... کاش آدم ها قبل از اینکه فرصتشون تموم بشه ،به هم بگن که بدون وجود هم میتونن زندگی کنن ، ولی خیلی سخت... آدم ها باید یاد بگیرن چطور دوست داشتن شون رو به هم انتقال بدن... اما گاهی هم آدم ها باید یاد بگیرن ،که دوست داشتن و محبت هم رو بپذیرن... این خیلی سخت تر از گفتن دوست داشتنه ......

آدم های بیچاره ... همش باید بترسن ... چقدر باید آدمها بدون امید زندگی کنن ؟؟؟ کاش آدم ها میتونستن درد هم دیگه رو درک کنن ... کاش آدم ها یاد میگرفتن اگر دردی دارن ، فقط اونو به خدا بگن ... کاش اگر کسی نتونست معنی بازی نگاهشونو بفهمه ، میتونستن لااقل جلوی اشک هاشون رو بگیرن تا اینقدر تحقیر نشن ... بسه دیگه ... بسه این همه اندوه ......

کاش آدم ها به حرفهایی که میزدن ایمان داشتن ... اون وقت شاید دیگه فراموشی نمیگرفتن ... فراموشی خیلی بده ... خیلی بده که آدم یادش بره رویاهاش رو ... اگر آدم ها رویاهاشون رو یادشون بره ، سخت میتونن خودشون رو بشناسن ... اونوقته که دیگه با خودشون اونقدر غریبه میشن که ... آهای آدم ها ...... پس کوشین ؟؟؟ بگردین دنبال رویاهاتون دیگه ... مگه همینو نمیخواستید ؟؟؟ ولی تو رو خدا پیداشون کنید ... تو جای خودشون بگردید دنبالشون ... بیراهه نرید ......