پنجاه و دومین نوشته

آدم ها وقتی احساسی دارن نباید به کسی بگن ؟

مثلا اگر درد داشته باشن ، اگر از ته دل شون خوشحال باشن ، اگر زندگی داره بهشون سخت می گیره ، یا کلی اگر دیگه ...

میخوام بدونم سهم آدم ها تو زندگیِ هم چقدره ؟

آیا فقط شاد بودنه؟ رنج نیست ؟؟؟

سهم آدم ها از قلب هم ...

مگه ممکنه کسی بتونه فقط خنده های دوستش رو ببینه ؟ البته سهم آدم ها از هم ، فقط سختی کشیدن هم نیست ؛ اما ...

مگه غیر از اینه که دوست های واقعی غم های همدیگه رو هم به جان می خرن ؟ و به هم کمک می کنن؟

من فکر می کنم آدم هایی که واقعا همدیگه رو دوست خودشون می دونن، فقط سهم شون خوشیه ... حتی خوشی به خاطر غم ها !

... غم هایی که معلوم می کنه به اندازه ی ادعاشون ، دوستی شون واقعی هست یا نه؟

که اگر دوستی شون واقعی باشه ، پس غم نیست . خوشیه !!!

خوشیِ داشتنِ یه دوستِ واقعی ...

یه دوست واقعی که می تونی قلبت رو باهاش سهیم بشی .

و با خیال راحت تلخ و شیرین زندگی رو پشت سر بگذاری .

...

...

...

*

پی نوشت :

°¤°▪°¤°یا رَفیقَ مَن لا رَفیقَ لَه°¤°▪°¤°

نمیدونم چرا هر وقت حرف از یه همراه میشه که بهم دلگرمی بده، این عبارت به ذهنم میاد ...

قلب گل...