شصت و دومین نوشته

آدم ها فکر های عجیبی دارن.

در مورد خودشون...

در مورد دیگران...

و البته قضاوت های مختلفی هم دارن.

...

اما،

کی گفته قضاوت کردن بده؟

چرا آدم ها نباید همدیگه رو قضاوت کنن؟ به خاطر اینکه قاضی نیستن؟

اما به نظرم این همیشه جواب نمیده.

آدم ها میتونن اونقدر عادل باشن که گاهی اوقات تو دادگاه شون ، خودشون رو متهم کنن.

خوب...

اینجوری حداقل یه کمی به درون خودشون سفر میکنن و کارهاشون رو ، حرف هاشون رو، حتی فکر هاشون رو سبک سنگین میکنن.

گاهی آدم باید برای خودش دادگاه برپا کنه ، خودش رو قضاوت کنه ، گیر کارشو پیدا کنه و بعد هم خودش رو با ضمانت سند آزاد کنه.

هرچند، گاهی هم که یه نفر دیگه متهم میشه، آدم باید وکیلش بشه، به جای اون فکر کنه و ازش دفاع کنه. بعد هم با سخاوت ببخشه. و اگرنه ، بسپره دست قاضی یی که از همه عادل تره.

آدم ها باید یاد بگیرن درست قضاوت کنن. هم خودشون و اعمال شون رو ... و هم دیگرون رو.

نه اینکه از قضاوت کردن فرار کنن.

همین.

قلب گل...