بیست و دومین نوشته

آدم های بیچاره ...

همش باید بترسن ...

چقدر باید آدمها بدون امید زندگی کنن ؟؟؟

کاش آدم ها میتونستن درد هم دیگه رو درک کنن ...

کاش آدم ها یاد میگرفتن اگر دردی دارن ، فقط اونو به خدا بگن ...

کاش اگر کسی نتونست معنی بازی نگاهشونو بفهمه ، میتونستن لااقل جلوی اشک هاشون رو بگیرن تا اینقدر تحقیر نشن ...

بسه دیگه ...

بسه این همه اندوه ...

قلب گل...