سی و دومین نوشته

آدم ها خیلی خودخواهن...

نشون میدن که یه نفر دیگه رو دوست دارن ، اما هیچ وقت بهش نمیگن...

دوست داشتنی که هیچ وقت گفته نشه ، چه قدرتی داره ؟

چرا آدم ها اینقدر به غرورشون فکر میکنن ؟ کاش کمی هم به قلبشون توجه کنن...

کاش آدم ها قبل از اینکه فرصتشون تموم بشه ،به هم بگن که بدون وجود هم میتونن زندگی کنن ،

ولی خیلی سخت...

آدم ها باید یاد بگیرن چطور دوست داشتن شون رو به هم انتقال بدن...

اما گاهی هم آدم ها باید یاد بگیرن ،که دوست داشتن و محبت هم رو بپذیرن...

این خیلی سخت تر از گفتن دوست داشتنه ...

قلب گل...