چهل و دومین نوشته

گاهی اوقات زندگی آدم ها خیلی خیلی سخت میشه .

اونقدر سخت ؛ که اگر هممممه ی دنیا هم جمع بشن ، نمیتونن هیچ کمکی کنن .

البته همه همه همه شون به جز یک نفر .

یه نفری که از همه ی دنیا جدا باشه ... اصلا دنیایی نباشه .

آسمونی باشه .

یکی که صاحب خود آدم باشه .

صاحب روح و جانش ...

تا بفهمه حرف دل رو ...

تا بشنوه التماس چشم هایی رو که هیچکس نمیشنوه .

تا مثل نسیم صبح اردیبهشت ، لبخند خواب رو قلقلک بده ...

...

یه نفر با یه نگاه همیشگی .

به زلالی شبنم .

...

( آن یک نفر )

...

خدایا ؛ اگر برای من اون یک نفر تو نباشی ، دلم ، دنیام رو با همه ی همه ی همه ی کسایی که توش هستن ، قبول نمیکنه ...

*

راستی ؛ ( آن یک نفر ) شما کیست ؟؟؟

قلب گل...