سیزدهمین نوشته (انشای شکر گزاری )

چقدر محله ی آرام خودم را دوست دارم ...

حتی هیاهو های هر روز همسایه هایمان هم برایم آشنایی لذت بخشی دارد ...

آنقدر لذت بخش که حس امنیت میکنم ...

احساس اینکه حالا همه را میشناسم ...

عطر محبت بین تمام خانه ها پیچیده ...

آنچنان که حتی دود ماشین ها هم چیزی از آن کم نمیکند ...

من عاشق زادگاهم هستم ...

عاشق محله ام، کوچه ای که خانه مان آنجاست و حتی مغازه ای که سر کوچه است ، اتحاد پانزده خانواده ای که در هر واحد ساختمان مان زندگی میکنند...

و نهایتا ...

من عاشق امنیت خانه ی کوچکمان هستم ...

من از خدا ممنونم به خاطر این امنیت ...

به خاطر آرامشی که خداوند به من و خانواده ام عطا کرده ...

به خاطر این حس امنیت ...

در کشورم ...