چهاردهمین نوشته

نمیشه آدم ها همیشه به این عقیده باشن که : " من باید برای خودم زندگی کنم "...

گاهی " باید "برای دیگران زندگی کرد ...

زیاد سخت نیست که حتی اگر ناراحت هستن ، باز هم به خاطر خوشحالی خانواده شون ، فقط یه لبخند کوچیک بزنن...

زیاد سخت نیست که اگر تو اوج غم و اندوه ، وقتی دوستشون پشت خط تلفنه، با لحنی شاد و سرزنده باهاش برخورد کنن ؛ انگار دوست شون هم دلش گرفته بوده ...

یا حتی اینکه وقتی حسابی ناامیدن ، توقع شون رو از بقیه کمتر کنن ...

میدونم ...

اونها هم آدم هستن ... حق دارن بخوان کسی باشه که تو اوج ناتوانی ، دلداری شون بده ...

اما یه لحظه ... فقط برای یه لحظه فکر کنن به اینکه اگر این چرخه ادامه داشته باشه ...

هیچ ادمی حق نداره فقط برای خودش زندگی کنه ...

نظر شما چیه ؟