هفتاد و چهارمین نوشته

خدا میدونه اگر اشتباه های ما آدمها رو بنویسن، چند تا دفتر پر میشه.

میدونین چیه؟ تو کتاب قیدار خوندم بعضی آدمهایی که ما از خودمون طردشون میکنیم چون رنگ ما نیستن، اینا سیاه و سفیدن. اینا ظاهر و باطنشون یه رنگه. نوشته بود خدا میدونه مایی که ظاهرمون پر از رنگه، باطنمون چقدر یک رنگه... .

فقط فقط فقط یک چیز میخوام. هم برای خودم، هم برای کسایی که میشناسمشون و هم برای کسایی که اصلا نمیشناسم و قرار هم نیست بشناسمشون؛ 

میخوام، که فقط و فقط، آبرومون دست خدا باشه و بس.

اصل اصلش هم اینه که اول خود آدم آبروی کسی رو نبره.

قضاوت نکنه تا قضاوت نشه.

دل نشکنه تا دلش نشکنه.

...

هیچی دیگه.

سلامت باشین.