شصت و سومین نوشته

توی این دنیا

آدم های زیادی زندگی می کنن.

با فکر های مختلف، زندگی های مختلف ، توی خانواده های مختلف ...

آدم هایی که رویا دارن ، آدم هایی که رویا ندارن...

کسایی که توانایی خواستن چیزی رو دارن ، یا گاهی ندارن!

یا... هر دوتا چیز دیگه ای که دوتا آدم رو شبیه هم نکنه!

...

و ویژگی این دنیا همین کشاکش بین تضاد ها و سردرگمی بین تناقض هاشونه...

چیزی که باعث می شه آدم ها از همدیگه متمایز باشن.

اما این میون یه چیزی هم هست که در نهایت باعث می شه همه با هم یکی باشن و فرقی نداشته باشن.

و اون طی کردن راهیه که بهش میگن : زندگی.

زندگی و انتخاب هاش.

زندگی و تجربه ی بیم ها و امیدهاش.

زندگی و اشک ها و لبخند هاش...

آدم ها همه شکل هم ان.

چه رویا داشته باشن چه نداشته باشن، چه بی باک باشن و چه عادی، یا حتی زشت یا زیبا، همه باید زندگی کنن.

باید یاد بگیرن.

باید یاد بگیرن چطور زندگی کنن...

دونستن اینه که آدم ها رو از هم متمایز می کنه.

و اون ها رو بزرگ می کنه...

قلب گل...