نوشته ی شماره شصت

چه جوری میشه بعضی آدما انقدر احساس تنهایی می کنن؟
میدونید؟ انگار دنبال اینن که تا می تونن دور خودشون کسایی رو جمع کنن تا باهاشون دوست بشن ولی ...

اشتباه می کنن! چون هر چقدر هم افراد زیادی دورشون باشه، هیچ کدوم جای اون کسی که باید باشه رو نمی گیرن!

به نظرم هیچوقت آدمایی رو که دوست دارید ، تنها نذارید، حتی با یه قهر کوچیک!
چون اونوقت کسایی رو به عنوان دوست انتخاب می کنن که موندگار نیستن ، یا اگر موندگار باشن هم آدم درستی نیستن!

واااای از دست کسایی که نمیدونن کیو به زندگی شون راه بدن؟ کیو تو زندگیشون نگه دارن؟
به کی اجازه ی اظهار نظر بدن؟ کیو از زندگیشون دور نگه دارن ؟
ولی بیشتر از همه وااااااااای از دست اونایی که انقدر با بدی کسی رو تنها میذارن و دچار سردرگمی ش می کنن... وای به حال شون .

پی نوشت :
ایراد هم نگیرید چرا اینجوری می نویسی. خوبه بعضی وقتا انشا بخونید.

قلب گل...