پنجاه و سومین نوشته

به نام خدا.

سلام.

تا حالا به بعضی آدم ها دقت کردید؟

انگاری بوی گل می دن.

چشماشون مثل آینه روشنه.

دستاشون رو دیدید؟ انگار دریای محبتن...

گرمای بودن شون تموم نشدنیه.

وای که خدا چه لطفی کرده اینا رو آفریده.

اما...

دل بعضی آدم ها مثل سنگ می مونه.

زبون شون هم بد تر از نیش مارهای تو جهنم.

نگاه شون به اندازه ی یه کوچه ی سوت و کور هولناکه!

و امان از کینه توزی شون ...

میدونین اینا کارشون چیه؟

شکستن دل آدمهایی که دلشون مثل بلوره.

می شکنن و میرن ...

عقده هاشون ، تموم کینه هاشون ، سخت دلی هاشون ، همه رو میذارن تو تیرکمون و پرتاب...

چیک ، چیک، چیک ... خونِ دلِ آدم خوبا رو میریزن و می کنن تو شیشه ...

تازه مستقیم می زنن به هدف هااا . اصلا هم تیرشون خطا نمیره .

وای که مثل یه کابوس می مونن.

میدونید بدترین قسمتش کجاست؟

اینجا که آدمهای بد یه چیزایی رو به آدم خوبا نسبت میدن، که آدم خوبا حتی معنیش رو هم نمیدونن ...

آخه آدمهای بد نامردن.

من هرگز این آدم ها رو نمی بخشم .

من نمیبخشم آدم هایی رو که دل می شکنن...

شما چی؟

می بخشین؟

قلب گل...