پنجاه و ششمین نوشته

انسان ها آخرش به حقیقت می رسن.

حتی اگر خیلی هم روح شون کور باشه و نتونن توی همین دنیا حقیقت رو درک کنن ، توی جهان آخرت بهش می رسن ( و چه بد شانسن این آدما! ).

چی میشه که گاهی چشماشون رو می بندن به روی دستور خدا ؟

گاهی حتی آدما می دونن دقیقا چه اشتباهی رو مرتکب می شن،ولی باز هم انجامش می دن!!!

درست مثل پیروان اهریمن که دقیقا می دونن دارن با چی مبارزه می کنن!

ولی آدم ها که پیرو اهریمن نیستن ...

فقط گاهی اوقات حواس شون پرت می شه.

غافل می شن از اینکه اونها برای خوب بودن و منعکس کردن صفات الهی آفریده شدن.

نه برای پشت کردن به دستور خالق شون.

حقیقت خیلی زیبا تر از اون چیزیه که فکرش رو بکنیم...

حقیقت یعنی خدا رو تو همه چیز دیدن و از حضورش ترس و امیدواری رو با هم دریافت کردن.

و امان از روزی که یه آدم فراموش کنه خدا هر لحظه می بینتش.

و بیشتر از همه دلم برای آدمی می سوزه که میدونه خدا نگاهش می کنه و در برابر نگاه خدا ، بر خلاف دستورش عمل می کنه.

*

خدای من ؛ به ما کمک کن تا بعد از اینکه حقیقت رو درک کردیم ، هیچ وقت ازش بر نگردیم.

به امید رحم و رحمتت...

آمین.

قلب گل...