چهل و پنجمین نوشته

《به نام خدای حسین سید الشهدا 》

***

تازگی ها شدم مثل آدم هایی که قبلا تو وبلاگ درموردشون مینوشتم.

عجیب ...

خودم هم شگفت زده ام.

از اینکه دیگه نمیتونم معنای شعرها رو به زبان بیارم.

انگار هر بیت یا حتی هر واژه توی شعر ، یه ستاره ی دنباله داره که وقتی عبور میکنه میتونم نورش رو ببینم ؛ اما از توصیف اون نور عاجزم.

شاید برای همینه که تنها مونس شاعرها میشه شعرشون!

داستان آقای حسین منزوی و دیدار با معشوق شون چه حکایتیه !!!

دلبستگی به ستاره ها .

فکر میکنم اینجوری میشه که یه شاعر تنها می مونه ...