چهل و یکمین نوشته

تو زندگی هر آدمی ، هزاران روز وجود داره .

روزها و شب هایی که ممکنه تو هر کدوم ، هزاران اتفاق رخ بده .

هزاران اتفاق ، با هزاران احساس و قصه...

اما چه شبی بشه شب هزار و یکم ...

شب به یاد آوردن قصه هایی که خودمون نوشتیم .

شبی که دل های همه ، هوای بخشیده شدن میکنن .

و نهایتا ، تا روشنایی روز ، با تاریکی شب همراه میشن تا کسی نتونه ببینه روی سیاهشون رو ...

من مطمئنم ؛

کسی که به درگاه پروردگار یکتا پناه میاره ،

دلش سفید و پاکه .

اگر نباشه ،

با صدای هر بار " یارب " گفتنش ، پاک و پاک تر میشه ...

" مثل پر فرشته ها " !

...

آرزو میکنم که توی این شب های قدر همه مون بخشیده شیم .

مخصوصا خودم ... که زیاد بودن گناهانم ، برای یه نگاه از طرف خدا از همه مستحق ترم کردن .

التماس دعا...

قلب گل...