سی و یکمین نوشته

همه ی آدم ها یه روزی متولد شدن ...

تاریخ این تولد مهمه . ولی نه خیلی زیاد .

چیزی که مهمه ، سال ها و حتی ثانیه هایی هست که از اون روز میگذره ...

و چیزی که خیلی خیلی خیلی مهمه اینه :

" اون آدم ، امروزش ، چه فرقی با روزهای قبلش کرده ؟ "

اصلا ؛

حالا که خدا بهش لطف کرده و این همه سال بهش فرصت زندگی کردن داده ،

چقدر از روحش رو به کمال و تعالی یی که براش در نظر گرفته شده بود رسونده ؟

اصلا زندگی کرده یا فقط زنده بوده ؟

...

قرار نیست همیشه آدما به زندگیشون مثل یه آدم مجبور نگاه کنن ...

قراره یه کم هم به فلسفه ی آفرینش توجه کنن .

قراره برسن به این موضوع، که همه ی آدم ها، با هدف خاصی به این دنیا قدم گذاشتن ...

با این هدف که " تو آزمون الهی رد نشن ".

آدم ها قراره تو روز تولدشون، از خدای دانا و بخشنده و مهربان سپاسگذاری کنن...

و ازش بخوان بهشون توانایی درک حقیقت های زیبای زندگی رو بده ...

و بهشون عمری بده سراسر "ستایش خدا" ...

قلب گل...