بیست و سومین نوشته

کاش آدم ها به حرفهایی که میزدن ایمان داشتن ...

اون وقت شاید دیگه فراموشی نمیگرفتن ...

فراموشی خیلی بده ...

خیلی بده که آدم یادش بره رویاهاش رو ...

اگر آدم ها رویاهاشون رو یادشون بره ، سخت میتونن خودشون رو بشناسن ...

اونوقته که دیگه با خودشون اونقدر غریبه میشن که ...

آهای آدم ها ......

پس کوشین ؟؟؟

بگردین دنبال رویاهاتون دیگه ...

مگه همینو نمیخواستید ؟؟؟

ولی تو رو خدا پیداشون کنید ...

تو جای خودشون بگردید دنبالشون ...

بیراهه نرید ...

قلب گل...